Атыраудағы мектептегі пышақтау оқиғасы: күдіктінің анасы буллинг туралы мәлімдеді
Атыраудағы мектептердің бірінде болған оқиға қоғамда қызу талқыланып жатыр: 9-сынып оқушысы өзінен бір жас кіші қызды бірнеше рет пышақтап жаралаған. Оқиға наурыздың бірінші жартысында болған.
Күдіктінің анасы ұлының буллингке ұшырағанын, ал мектеп әкімшілігі бұл жағдайдан хабардар болса да, ешқандай шара қолданбағанын мәлімдеді.
Анасының айтуынша, баланы қыздар мазақтаған, соның ішінде сырт келбетіне қатысты келемеж болған. Ол бір күні пышақпен кек алуға барған, кейін өзіне қол жұмсамақ болып терезеден секірмек болғанымен, оны терезе алдына шыққан жерінен түсіріп алған.
Қазір жасөспірім СИЗО-да отыр. Полиция істі «Адам өлтіруге оқталу» бабы бойынша тергеп жатыр. Мәтінде күдіктінің туыстары оның жағдайын қандай да бір жолмен жеңілдетуге тырысып, жауапкершілікті өзгелерге аударып отырғаны айтылады.
Жазбада бұл жағдайға қатысты екі үрдіс атап өтіледі. Біріншісі — victim blaming, яғни жәбірленушінің өзін кінәлі етіп көрсету. Сонымен қатар, қыздың күдіктімен бір сыныпта оқымағаны, демек олардың мектептегі қарым-қатынасы ең аз деңгейде болғаны көрсетілген.
Екіншісі — кінәні мектепке ысыру. Мәтінде мұндай тәсілдің балаларға қатысты кез келген түсініксіз жағдайда қолданылып, жауапкершілікті мұғалімдерге артуға ұмтылыс бар екені, кейде директор немесе оқу ісі меңгерушісі жұмыстан кететіні, психологтарға да сын тиетіні айтылады.
Автордың пікірінше, жасөспірімдер арасында қатігездік жиі кездеседі, ал буллинг бұрын да болған, қазір де бар және бола береді. Ол өз тәжірибесінен мысал келтіріп, Атыраудағы №15 мектепте оқыған кезінде жоғары сынып оқушылары ақша тартып алғанын, Алматыдағы №55 мектепте де осындай жағдай болғанын жазады. Сондай-ақ, 30 жыл өтсе де, Байзақовадағы аулада бір жігіттің екіншісін пышақтап өлтіргенін, оның да қудалау мен мазақтауға байланысты болғанын еске алады.
Жазбада жағдайдың түбегейлі өзгермегені айтылып, мұның бәріне мұғалімдер мен мектептер кінәлі ме деген сұрақ қойылады. Автор бұған келіспей, баланы тәрбиелеу — ұжымдық жауапкершілік аймағы екенін атап өтеді.
Оның ойынша, ата-аналар балаларымен сөйлесіп, олармен жақын болып, қиындықтарын біліп отыруы керек. Ал жауапкершілікті өзгеге аудару — «біз байқамай қалдық емес, мектеп әрекет етпеді» деу — ыңғайлы тәсіл ретінде сипатталады.
Жазба соңында автор бұл оқиғада «шын мәнінде кім кінәлі екенін енді түсінгенін» айтады.
